In de marge

In de marge: Transitie

‘De wereld is in transitie’, een zin die ik als tekstschrijver al regelmatig onder een film heb moeten schrijven om aan te geven dat het leven op onze aardkloot toch wel behoorlijk aan het veranderen is de laatste tijd. Social Media maken de wereld almaar kleiner, onze consumptiemaatschappij moet het Klik hier voor het hele artikel!

In de marge: Zwemvleugeltjes

Na deze week al zappend in het Eurosongfestival te belanden zei ik thuis: “Daar ga ik maar eens een kolommetje aan wijden!” Toen kreeg ik van mijn eega te horen dat ze dat een prima plan vond, als het maar niet zo’n negatief verhaal werd.

Daar ging mijn plan.

Maar gelukkig viel mijn blik eerder deze week op een bord bij het zwembad met een term waar ik nog nooit van gehoord had. “Weet jij wat zwemvleugeltjes zijn?”, was dus mijn vraag in huize Stam. “Ja natuurlijk, dat zijn toch die zwembandjes voor kinderen om de armen.” Verdraaid, ondanks mijn tienjarige studie Nederlands (de lengte verraadt natuurlijk al wat tekort aan talent…) werd ik qua kennis geklopt door mijn vrouw die toch vooral verstand heeft van medische zaken.

Heerlijk woord. In gedachten zie ik meteen kinderen met worstenbeentjes en –armpjes die al waggelend richting een kinderbadje hobbelen. Bij de rand aangekomen hoor je de bekende “Eeuj!”, van vaders die aankomt met de net opgeblazen zwembanden en ze om de bolle armpjes heen wurmt. Waarbij het kind het gewillig laat gebeuren en ondertussen alle kanten opkijkt behalve de goede. Nog een laatste teug lucht uit de longen van pa en dan hoppa, het water in.

Beetje badderen, plasje erbij.

In mijn eigen herinnering zijn de zwemvleugeltjes echt magische dingen. Je had ineens de armen van Rambo I, II en III tegelijk en je bleef nog drijven ook. En natuurlijk de kleurencombinatie. Fel oranje met witte binnenkant. Met enig nadeel dat ze altijd verzakten. Hingen die luchtige spierballen ineens als kipfiletjes aan de onderkant van je arm in plaats van erboven.

Maar deze magische dingen heetten toen toch echt nog gewoon zwembandjes. Wat het ook wel weer een beetje zielig maakte. Want een ‘bandje’ klinkt natuurlijk veel minder stoer dan een paar vleugels. Als ik toen toch had geweten dat deze oranje accessoires, die mij tot een ‘Schwarzeneggert’ van het pierenbadje maakte, ook nog eens heuse zwemvleugels waren had ik me nog groter gewaand dan dat ik me destijds al voelde.

Bij mijn ‘huiszwembad’ zijn ze verplicht voor de zwemmertjes zonder diploma, de zwemvleugeltjes.

Dus de kans dat ik ooit nog het genot zal hebben van het om laten doen van deze oranje luchtkussens is nihil of zou betekenen dat ik in een behoorlijk gênante situatie beland ben. Dus blijft het bij de herinnering. Een hele fijne.

En dat is volgens mijn vrouw leuker om over te lezen dan een tirade over het songfestival en de teloorgang hiervan.

Hartelijke groeten,

De familie Stam

In de Marge

in de marge

Sacha

In het dagelijks leven zijn er vele ijkpunten die ons bestaan een bepaalde regelmaat, houvast en zekerheid geven. Punten van herkenning die met ons meegroeien en waardoor je je ergens thuis voelt. Voor mij is dat als land Nederland. Waarin ijkpunten zijn als de zondagavond met om zeven uur Studio Sport, 30 april Koninginnedag, de jaarlijkse Tour de France koorts in juli en elke avond om acht uur Sacha de Boer. Aan die eerste drie ijkpunten is in het verleden en heden regelmatig getornd, maar de laatste leek mij nog wel een zekerheidje voor de komende tien jaar. Sacha is van 1967, moet nog 46 woorden (niet te zien overigens), dus had nog wel even door kunnen gaan tot op Philip Freriks-achtige leeftijd. Maar helaas. Sacha gaat wat anders doen.

Fotograferen.

Dat deed ze al een tijdje. Je zag ‘r wel eens voorbij komen bij een praatprogramma om dan te vertellen over een niets zeggend project dat leuk was voor haar, maar voor de buhne toch heel wat minder interessant. Want Sacha hoort op de buis, bij het journaal. ’s Avonds om acht uur is Sacha publiek bezit en siert ze miljoenen huiskamers met haar snaveltje (goed bedoeld! bij Sacha moet ik altijd denken aan een snaveltje…) en haar bekende stemgeluid en haar tongval uit Amsterdam-Zuid. Een accent dat een onbezorgde jeugd met veel engagement verraad. Het is haar gegund.

Wat ik haar niet gun (of eigenlijk mezelf en het ‘ganze volk’) is dat Sacha over twee maanden op haar knietjes in een of ander moestuintje ligt, om daar een stel winterpenen te fotograferen. Want dat gaat Sacha doen, een fotoboek maken over biologisch voedsel. Allemaal leuk en aardig, maar dan kan toch ook op zaterdagmorgen, denk ik dan. En dan doordeweeks gewoon elke avond om acht uur het wereldnieuws in de huiskamer naar binnen ‘zingen’. Want als Sacha praat is het alsof ze een beetje zingt. Woorden lopen vloeiend in elkaar over en zinnen lijken nooit te stoppen. En als ze dat al doen, dan altijd vloeiend. Als een kind dat van een glijbaan roetsjt.

Vaak heb ik me afgevraagd hoe het er bij Sacha thuis aan de keukentafel aan toegaat. Onze anchor-woman is namelijk al vele jaren getrouwd met Rick Nieman. Anchor-man van concurrent RTL. Waar ze overigens heel wat harder lijken te (of moeten) werken voor eenzelfde resultaat. Want waar Sacha in zeventien jaar tijd hooguit een paar onsjes lijkt te zijn veranderd, hangen bij manlief een stel wallen onder zijn ogen waar je niet door heen zou willen fietsen. Zelfs een tot op zijn teen geprepareerde Michael Boogerd zou daar moeilijk uit trappen vrees ik.

Maar hoe zijn die keukentafelgesprekken in huize Niemand/De Boer? Het nieuws kan je niet bespreken, want je bent bang je eigen ‘scoop’ prijs te geven. Maar toch ben je allebei een lopend nieuwsbulletin. Ik verheug me overigens wel op het debuut op tv van een van de spruiten van deze twee. Dat moet de ultieme nieuwslezer worden. Daar stromen de deadlines en nieuwtjes vierentwintig uur per dag door de adertjes, al vanaf hun geboorte.

Maar dat duurt nog even. Net als Sacha bij het Acht uur-journaal. Heel even helaas. Want op 3 mei gaat de autocue voor haar aan de wilgen. Uiteraard pakt ze nog wel even de kroning van Wim-Lex mee. Dat dan weer wel.

Ooit is onderzocht wat de meest prettige stem is om naar te luisteren in Nederland. U raadt het al, op één: Sacha. Op twee: Rick Nieman. Laat die man lekker gaan fotograferen….